De maankalender van de Babyloniërs
De sterrenkundige priesters in Babylonië, stelden zich een enorm grote denkbeeldige cirkel voor in de hemel. Deze cirkel stelt de baan voor die de zon binnen een jaar zou afleggen. Die verdeelden de geleerden in twaalf delen. De cirkel met de twaalf vakken werd dierenriem (of zodiak) genoemd. De tijd die de zon nodig zou hebben om van het ene naar het andere sterrenbeeld te gaan zou even lang duren als de tijd die de maan nodig heeft om al die vormen (fases) te doorlopen. Deze tijd werd maand genoemd. Het jaar kreeg uiteindelijk 360 dagen. Deze 360 dagen bestonden uit 12 gelijke maanden die alle 30 dagen hadden.

De Juliaanse kalender
Uiteindelijk heeft de Romeinse keizer Julius Caesar een kalender ontworpen waarbij sprake was van een schrikkeljaar. Dit houdt in dat de gemiste kwart dag wordt ingehaald door eens in de vier jaar een dag in te voegen. Helaas bleven er dan nog steeds 11 minuten en 14 seconden over. Op een jaar is dit niet veel, maar op 128 jaar is het een volle dag. De oplossing werd gevonden in de vorm van de Gregoriaanse kalender.

De Gregoriaans kalender
De Gregoriaans kalender kreeg zijn naam van paus Gregorius X111. In 1582 bepaalde deze paus dat er tien dagen moesten verdwijnen om het overschot van de Juliaanse kalender te verwijderen. De huidige Gregoriaans kalender meet de tijd extreem nauwkeurig; er wordt maar een dag per 44.000 jaar verloren.